De vroegste vermelding van de term ‘vijf korrels’ komt voor in de *Analecten*. Volgens de *Analecten* was Confucius ruim 2400 jaar geleden op reis met zijn studenten. Zilu, die achterbleef, ontmoette een oude boer die een bamboemand op een staf droeg en vroeg hem: 'Heb je de Meester gezien?' De oude boer antwoordde: "Hij werkt niet met zijn ledematen en kan de vijf granen niet onderscheiden; wie is de meester?" Eerdere teksten zoals de *Klassieke der Poëzie* en de *Klassieke der Geschiedenis* vermelden alleen ‘honderd korrels’, niet ‘vijf korrels’. De specifieke vijf gewassen die "vijf granen" worden genoemd, verschenen echter in werken uit de Han-dynastie.
De vijf granen omvatten voornamelijk rijst, tarwe, sojabonen en andere diverse granen zoals gierst, zwarte rijst, boekweit, haver, Jobstranen en sorghum. Granen, verwerkt tot hoofdvoedsel, voorzien mensen van 50% tot 80% van hun energie, 40% tot 70% van hun eiwitten en meer dan 60% van hun vitamine B1. Het voedingsgehalte van granen kan sterk variëren, afhankelijk van het type, de variëteit, de herkomst, de teeltomstandigheden en de verwerkingsmethoden.
Granen zijn, als traditioneel Chinees voedingsmiddel, al duizenden jaren een onmisbaar onderdeel van het dieet, nemen een vitale positie in en worden traditioneel als een hoofdbestanddeel beschouwd.
De Analecten van Confucius stellen: "Hoewel er overvloedig vlees is, mag het de vitale energie van het lichaam niet overschrijden." Dit weerspiegelt de levensstijl van de adel tijdens de Zhou-dynastie, toen granen het grootste deel van hun dieet vormden.
De Ling Shu stelt: "Ware Qi is wat iemand uit de hemel ontvangt, wat, samen met de Qi van granen, het lichaam voedt." Dit geeft aan dat de voeding uit granen de belangrijkste verworven voeding is.
De afgelopen jaren hebben wetenschappers gedebatteerd over de voor- en nadelen van het Chinese dieet dat voornamelijk op granen is gebaseerd.
De Amerikaanse wetenschapper Eugene N. Anderson wijst er in zijn boek *Chinese Food* op dat de uitgestrekte landmassa van China, met zijn grote hoogten en laag-laagliggende bekkens, een overvloedige flora en fauna kent en een breed scala aan voedselkeuzes biedt. De Chinezen kozen voor granen, de meest economische en minder voedzame optie, waardoor een grote bevolking in stand werd gehouden.
De Chinese geleerde Nie Wentao stelt dat, gezien de overvloed aan voedselkeuzes, de selectie van granen relatief ontspannen en rationeel was, als weerspiegeling van een levensstijl die werd bepleit door de oude adel; dit is een nationaal gebruik dat verband houdt met Chinese gezondheidsconcepten en een vorm van graanbehoud. Bovendien zijn de twee partijen het oneens over het gebruik van graaneiwitten als criterium voor het beoordelen van de kwaliteit van voedsel.